Gedicht

De ondertekening van het Handvest voor Compassie inspireerde de Rotterdamse ‘schrijvenaar en sprekenaar’ Derek Otte om een cadeau voor de stad te schrijven. Hij maakte een Rotterdamse vertaling van de 12 stappen richting compassie die Karen Armstrong in haar boek Compassie beschrijft.

bron: Dolf Dirksz

Derek Otte (Rotterdam, 1988) is huisdichter bij radiozender FunX, docent Spoken Word aan de Hogeschool Rotterdam en bedenker van het literaire podium Paginagroots. In september 2015 debuteerde hij met zijn dichtbundel Regelgeving (Uitgeverij Rorschach). Met zijn eigenzinnige taaltovenarij was hij eerder te zien bij o. a. het Lezersfeest, het Harry Mulisch Festival, TEDx, DWDD en Jinek.

Volgens ‘The Charter For Compassion’ van Karen Armstrong zijn er stappen… Twaalf in totaal om het begrip te kunnen snappen. Compassie, het komende dozijn aan punten: neem het even bij de hand. Voor een concrete combinatie tussen gevoelens en verstand. Compassie:

1. Het is geen medelijden maar medeleven, empathie. Proberen te begrijpen hoe een ander dingen ziet.

2. Om ons heen gebeurt veel moois, dat is soms moeilijk te geloven want… Goed nieuws is geen nieuws, harde berichten hebben de overhand.

3. Wat is goed en wat is slecht? Zelf heb ik een beetje van beide. Eerst moet ik mezelf zien, voordat ik naar een ander kan kijken. Ik kan het duister niet ontwijken, ik accepteer het van mezelf. Als ik alleen het goede zie, zie ik eigenlijk maar de helft. Het gaat om het totaal, zonder pijn is er geen pracht. Jezelf volledig accepteren vergt moed en kracht.

4. Over ‘de ander’ gesproken: ook ik ben er één. Zetten we alle verschillen opzij, blijven lief en leed over: dat hebben we gemeen.

5. Mijn lijden is belangrijk, mijn proberen en mijn stressen. Ik ben het centrum van mijn eigen universum. Mijn vandaag, mijn morgen, mijn dompers en mijn dromen: ikke, ikke, ikke… Ik wil er los van komen.

6.  Zo ontstaat er ruimte om méér dan mij te zijn. Om iets vriendelijks te doen, al is het maar iets kleins.

7. Glimlachen is gratis, zo geef ik voorzichtig blijk. Van goede bedoelingen waar ik anders misschien eerder met wantrouwen kijk. Onbekend maakt onbemind, we beschermen de status quo verbeten. Vaak verwar ik dingen ‘vinden’ met daadwerkelijk dingen ‘weten’.

8. Ik apprecieer acceptatie, zonder het zelf te willen geven. Maar zelf wil ik ook niet in het nadeel van de twijfel leven. Versla me niet, versta me en al ga je me niet voor: ik zet door, niet omdat het moet. Maar omdat de wereld mooier wordt als je elkaar gewoon eventjes groet. Mijn hele wezen luistert, je verdient de aandacht die je krijgt. Ik hoor wat je me zegt en ook wat je verzwijgt.

9. Begrijp me goed: ik geef slechts wat ik wens te ontvangen. Omdat je wat je niet geeft, moeilijk kunt verlangen. We kunnen dichtbij beginnen met ietsjes verder te kijken. Om elkaar te erkennen en te snappen, als gelijken.

10. Zonder zweverig te worden: ik ben het gezever best wel moe. Dus kom jij mijn kant niet op, loop ik naar je toe. Onbegrip brengt onbehagen, we worden allemaal gestraft. Als we niet onbevooroordeeld lezen wat er zit achter de kaft.

11. Deel jouw geschiedenis met mij, dan vertel ik je van de mijne. Tot verschillen helder worden maar pijnpunten verdwijnen. Tot de raakvlakken verschijnen, we worden geen vrienden misschien. Maar het zou al helpen als we wederzijds nuances kunnen zien.

12. Trots is ballast, angst verdeelt. Praten helpt niet, vertellen heelt. Luisteren ook, ik begin. Ik wil vooruit, nergens tegenin. Verschillen versterken, als de wil verbindt. Onderbuikgevoelens verdampen waar de bovenkamer wint.

Noem mij maar zweverig, zwak of sentimenteel. Ik verbeter de wereld niet, ik doe enkel mijn deel. Mijn kompas is compassie, ik poog slechts te verbinden. Omdat ik enkel mét jou onze route kan vinden.