De wens van Karen Armstrong

‘Ik wist onmiddellijk wat ik zou wensen (….) de vorming van een wereldwijde gemeenschap waarin alle volken in wederzijds respect naast elkaar kunnen leven.’

(Armstrong, Compassie p 10)

Het Handvest voor Compassie is een initiatief van religiewetenschapster Karen Armstrong. In 2008 won ze een prijs van TED. Ze kreeg daarbij een geldbedrag om een persoonlijke wens voor de wereld in vervulling te laten gaan.

Ze wenste de wereld als plek waarin ruimte, liefde, zorg en respect is voor iedereen. Om dat te bereiken hebben we compassie nodig, stelt ze, want compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten om het leed van onze medemensen te verlichten.

Armstrong is blij met Rotterdams ondertekening, stad die met inwoners uit alle windhoeken de wereld in haar heeft leven. Ze feliciteert Rotterdam persoonlijk. En bereidt haar tegelijk voor: een compassievolle stad is een ongemakkelijke stad. Want het leed van haar bewoners zal niet meer langs ruggen glijden, maar raken in ons hart en om actie vragen.

ontstaan Charter for Compassion

Tekst van het filmpje:

In 2008, esteemed author Karen Armstrong won a prize. A wish from TED.
In 2008 won gewaardeerd auteur Karen Armstrong op initatief van TED een prijs.

‘And now here is my wish: I wish that you would help with the creation, launch and propagation of a Charter for Compassion, crafted by a group of inspirational thinkers from the three Abrahamic traditions. I am going to write the Charter for compassion based on your contributions.’

Wel, dit is mijn wens: ik wens dat jullie me helpen met de creatie, de lancering en de verspreiding van een Handvest voor Compassie, gemaakt door een groep inspirerende denkers van de drie Abrahamitische tradities. Ik ga een Handvest schrijven op basis van jullie bijdragen.

18 influential religous figures formed the Council of Conscience

Achttien invloedrijke religieuze figuren vormenden de Raad van Bewustzijn.

‘At the end of this meeting we really are confronted by the beginnings of how to launch and take this Charter to different parts of the world.’

Na deze meeting hebben we echt zicht op de grondbeginselen van hoe we het Handvest moeten lanceren en naar verschillende delen van de wereld te brengen.

After 18 months of global conversations the Charter for Compassion was launched on 12th November 2009.

Na 18 maanden vol gesprekken over de hele wereld werd het Handvest voor Compassie op 12 november 2009 gepresenteerd.

‘This is the launch. But the lauch is the beginning of a voyage. We have a choice, it seems to me. We are standing at a cross road in history. We now need to implement the golden rule globally, so that we would treat all people as we wish to treated ourselves.’

Dit is de lancering. Maar de lancering is het begin van een reis. We hebben een keuze vind ik. We staan op een kruispunt in de geschiedenis. We moeten nu de gulden regel wereldwijd implementeren zodat we alle mensen behandelen zoals we zelf behandeld willen worden.

Since its creation the Charter for Compassion has been adopted across the world by global citizens and leaders.

Sinds het ontstaan van het Handvest voor Compassie is het wereldwijd overgenomen door burgers en wereldleiders.

‘People sometimes ask me what does a compassionate city look like. And I say: it should be an uncomfortable city. The prophet Mohammed, peace be upon him, said: “Not one of you can be a believer if you sleep when he knows that someone is hungry.” Now, in our world, we are delued e with images of suffering, starving, terrorised people in a way that no previous generation has been. And sometimes we just want to block off, to get compassion fatigue, just not think about it, but we should see this as a spiritual and ethical opportunity. We should fix on one of those images that disturb us. Perhaps one of the migrants, a child, the utter hopelessness of the situation. And let it disturb us. Because it is that level of discomfort which will be the grate of sand in the oisters shell that creates the pearl, that will force us, compell us to reach beyond ourselves to help others.

Mensen vragen me soms hoe een compassievolle stad eruitziet. En dan zeg ik: het zou een ongemakkelijke stad moeten zijn. De profeet Mohammed, God zij met hem, zei: ‘Niemand kan een gelovige zijn als je slaapt wanneer je weet dat iemand hongerlijdt.’ In onze huidige wereld zijn we …. Met beelden van lijdende, stervende en geterroriseerde mensen als nooit tevoren. En soms willen we ons daarvan afwenden, krijgen we ‘compassie vermoeidheid’, willen we er niet simpelweg niet aan denken, maar we moeten het zien als een spirituele en ethische kans. We zouden ons moeten richten op een van die beelden die ons hinderen. Misschien het beeld van een migrant, een kind, de hopeloosheid van de situatie. Laat het ons beroeren. Want die mate van ongemak vormt het knarsen van het zand in de oester dat de parel doet ontstaan, die zal ons dwingen, noodzaken, om uit te reiken naar anderen dan wijzelf.

‘I visited Jordan last January and I spoke to a closed group of diplomats, and politicians and members of the royal family and these were not hot heads by any means. One of them, an elderly man, had been the foreign minister who had broken the peace treaty between Jordan and Israel. And he said: “The West has lost his humanity. You care only about your own deads.’ We never mention, in the wars in Afghanstan and Iraq, we never mentioned hardly at all the fast numbers of civilian casualties. 90% of the people who died in those wars were civilians and we never mentioned them. And that gives the distinct impression that we think some lives are more valuable then others. And we have to show with our actions in small practical ways that we are not like that. Perhaps in Rotterdam, what people can do is when we hear of a disaster like the killing of those Pakistani children or something happening in say Syria, go to a mosque, go to the Pakistani high commission and lay flowers there just as we do when people of our own kind are killed. That will raise a public awareness in the city that we are not the only people suffering and show that we respect those dead to.

Ik bezocht afgelopen januari Jordanië en sprak daar een besloten groep diplomaten, politici en leden van de koninklijke familie. En dit waren zeker geen heethoofden. Een van hen, een oudere man, was de voormalig minister van buitenlandse zaken die het vredesverdrag tussen Jordanië en Israël had verbroken. En hij zij: ‘Het westen heeft zijn menselijkheid verloren. Jullie geven alleen om jullie eigen doden.’ We noemen nooit de grote aantallen niet-militaire doden en gewonden uit de oorlogen in Afghanistan en Irak. Negentig procent van de mensen die in deze oorlogen gestorven zijn, waren burgers. En we hebben ze nooit genoemd. Dat geeft de indruk dat we denken dat sommige levens waardevoller zijn dan andere. En we moeten met onze acties op kleine en praktische wijze laten zien dat we zo niet zijn. Wat mensen in Rotterdam misschien kunnen doen wanneer ze horen van een ramp zoals de moord of Pakistaanse kinderen of een gebeurtenis in Syrie, is naar een moskee gaan, of de Pakistaanse hoge raad gaan en bloemen leggen. Zoals we ook doen wanneer mensen als wijzelf vermoord zijn. Dat zal het collectieve bewustzijn creëren in de stad dat we niet de enige zijn die lijden en laten zien dat we deze doden ook respecteren.

Rotterdam you have now signed onto the Charter for Compassion

Rotterdam, je hebt nu het Handvest voor Compassie getekend.

Reach out to others close to you, living in your city or across the globe. We are one
Reik uit naar anderen dichtbij jou, die in je stad wonen of elders ter wereld. We zijn een.

Get involved by learning about compassionate initiatives taking place across Rotterdam.
Raak betrokken door kennis te nemen van compassievolle initiatieven in Rotterdam.